De auto-industrie wordt geconfronteerd met een aanzienlijke ecologische hindernis: de verwijdering van banden aan het einde van hun levensduur. Omdat één enkele band een complexe cocktail is van meer dan 200 verschillende materialen – waaronder staal, textiel, chemische middelen en verschillende soorten rubber – is het recyclen ervan van oudsher een logistieke en ecologische nachtmerrie geweest.
Er is echter een verschuiving gaande. Grote marktleiders zoals Michelin, Bridgestone, Goodyear, Continental, Pirelli en Falken praten niet langer alleen over duurzaamheid; ze zijn actief bezig met het opnieuw ontwerpen van hun producten om gerecyclede en biogebaseerde materialen te integreren.
De uitdaging van “vulstoffen”
Om deze overgang te begrijpen, moet men kijken naar de “vulstoffen” die bij de bandenconstructie worden gebruikt. Net als meel in een cake worden vulstoffen aan rubberverbindingen toegevoegd om sterkte, stabiliteit en duurzaamheid te bieden. Twee voornaamste boosdoeners in de traditionele productie zijn carbon black en silica.
1. Carbonzwart vervangen
Traditioneel afgeleid van ruwe olie, is carbon black essentieel voor het behoud van de stabiliteit van de zijwand en om ervoor te zorgen dat het loopvlak bestand is tegen slijtage op de weg. Fabrikanten richten zich nu op twee groenere alternatieven:
– Organische oliën: Met behulp van ‘tallolie’, een bijproduct dat wordt gewonnen uit naaldbomen tijdens het verpulveren van hout.
– Bandenpyrolyse-olie (TPO): Deze wordt geproduceerd door versnipperde oude banden in een gespecialiseerde reactor zonder zuurstof te verwarmen.
Bedrijven als Continental maken gebruik van een ‘massabalans’-benadering, waarbij deze bio-oliën of gerecyclede pyrolyse-oliën worden gemengd met traditionele fossiele grondstoffen om de totale ecologische voetafdruk te verkleinen.
2. De evolutie van silica
Silica was ongeveer 30 jaar geleden een gamechanger op het gebied van bandenveiligheid, waardoor de remafstanden feitelijk werden gehalveerd. Traditioneel gewonnen uit kwartszand, wendt de industrie zich nu tot landbouwafval. Continental maakt bijvoorbeeld steeds vaker gebruik van silica afkomstig van rijstdoppen – een bijproduct van de rijstproductie in Azië en Italië – waardoor landbouwafval een hoogwaardig onderdeel wordt.
Casestudy: Pirelli’s hoogwaardige groene band
Pirelli heeft onlangs aangetoond hoe deze technologieën samenkomen in een consumentenproduct. Hun nieuwe P Zero -band, ontwikkeld voor JLR (Jaguar Land Rover), is samengesteld uit 70% biogebaseerde of gerecyclede materialen.
De samenstelling van deze hoogwaardige band omvat:
– FSC-gecertificeerd natuurlijk rubber: Zorg ervoor dat bossen verantwoord worden beheerd.
– Rijstschillen silica: Voor verbeterde loopvlakprestaties.
– Pyrolyse-olie: Vervangt traditionele fossiele oliën.
– Biocirculaire polymeren: Afkomstig uit gebruikte bakolie.
– Bioharsen: Plantaardige weekmakers die de balans tussen prestaties op nat en droog wegdek verfijnen.
Waarom dit belangrijk is
Deze verschuiving vertegenwoordigt een beweging in de richting van een circulaire economie. Door gebruik te maken van ‘afvalproducten’ – zoals bakolie, rijstdoppen en oude banden – vermindert de industrie haar afhankelijkheid van eindige fossiele brandstoffen en minimaliseert ze de impact op het milieu van haar toeleveringsketen.
De overgang van ruwe olie en kwartszand naar organische oliën en agrarische bijproducten markeert een fundamentele verandering in de manier waarop we autoprestaties en duurzaamheid definiëren.
Conclusie
De bandenindustrie transformeert met succes complexe afvalstromen in hoogwaardige componenten. Door biobased materialen en gerecyclede oliën te integreren bewijzen fabrikanten dat veiligheid en duurzaamheid niet ten koste hoeven te gaan van de planeet.
