To nie przypadek, że Merkury wszedł do środkowego segmentu. Kiedy na początku lat 60. pierwsza próba nie powiodła się, marka podwoiła wysiłki. Nie zmienili dotychczasowej formuły. Stworzyli większe i potężniejsze modele Comet.
Pierwsze próby zakończyły się niepowodzeniem. Rynek się zmieniał. Konsumenci szukali czegoś solidniejszego niż samochody kompaktowe. Mercury potrzebował samochodu, który mógłby konkurować ze starszymi braćmi Forda Falcona, Fairlane i Plymouth Valiant.
Podjęcie drugiej próby nie jest hazardem. To jest poprawka. W roku modelowym 1966 przeprowadzono całkowite przeprojektowanie. Platforma jest nowa. Kształt stał się ostrzejszy. Wymiary zostały zwiększone, aby sprostać rosnącym wymaganiom dotyczącym przestrzeni i obecności na drodze.
Dlaczego ta wersja odniosła sukces, podczas gdy poprzednia nie powiodła się?
Pod maską: 289 cali sześciennych V8
Źródłem problemu była elektrownia. Mercury oferował znany sześciocylindrowy silnik rzędowy, ale prawdziwą gwiazdą był 289-calowy silnik V8. To nie jest tylko część Forda oznaczona jako Mercury. Jest to silnik dostosowany do specyficznej pozycji rynkowej marki.
| Opcje silnika | Pojemność skokowa | Moc (netto) | Moment obrotowy (funty na stopę) |
|---|---|---|---|
| Inline-6 | 170 cu. cale | 101 KM | 175 stóp-funtów |
| V8 (2 gaźniki) | 289 cali sześciennych | 200 KM | 282 ft-funt |
| V8 (4 gaźniki) | 289 cali sześciennych | 235 KM | 300 stóp-funtów |
Najlepszym wyborem był silnik V8 o pojemności 289 cali sześciennych. Zapewniał duży moment obrotowy niezbędny do włączenia się w ruch na autostradzie i dużą szybkość reakcji podczas jazdy po drogach wiejskich. Wersja z czterokomorowym gaźnikiem wytwarzała 235 koni mechanicznych. To dużo jak na samochód średniej wielkości z 1966 roku.
Podwozie i prowadzenie
Zawieszenie nie było ekstremalne. Zastosowano solidną tylną oś i sprężyny. Poprawiono jednak geometrię. Przednia część wyposażona jest w niezależne zawieszenie na sprężynach śrubowych. Taka konfiguracja zmniejsza przechyły nadwozia w porównaniu z poprzednim modelem.
Czy kierownica jest ręczna czy opcjonalnie z zębatką? Nie, mechanizmem stosowanym w tamtych czasach był mechanizm zębatkowy z kulkami. Nie jest tak dokładny jak nowoczesny mechanizm zębatkowy, ale jest w zupełności wystarczający. Rozstaw osi zwiększono do 110 cali. Dodatkowa długość poprawia stabilność przy dużych prędkościach.
„Comet 1966 był czymś więcej niż tylko dużym samochodem. To była radykalna zmiana projektu przeciętnego samochodu Mercury”.
Styl i wykończenie
Korpus główny charakteryzuje się czystym designem. Z przodu znajduje się wyjątkowa dzielona osłona chłodnicy. Reflektory są ukryte za szklanymi drzwiami lub widoczne, w zależności od poziomu wyposażenia. Modele Cyclone wyposażone są w czerpak maski „Shaker”, który nadaje samochodowi bardziej agresywny wygląd.
Wnętrze charakteryzuje się prostą deską rozdzielczą. Urządzenia analogowe. Trójramienna kierownica. Fotel Cyclone GT zaprojektowano na wzór krzesła kubełkowego. Wygodny materiał syntetyczny jest bardzo trwały. Dobrze się zestarzał.
| [IMG:0] |
|---|
Pozycjonowanie na rynku
Merkury znajdował się pomiędzy Fordem i Lincolnem. Kometa wypełniła niszę pod modelem Monterey. Konkurował bezpośrednio z
Wczesna Comet przetrwała dzięki nudnie niezawodnemu działaniu. Do 1966 roku strategia ta uległa dramatycznym zmianom.
Zanim seria Mercury Comet trafiła do salonów w 1966 roku, marka potrzebowała nowego wyglądu. Przez pięć lat Comet był po prostu Fordem Falconem z osłoną chłodnicy Mercury. Kupujący wiedział o istocie transakcji. Kupił go, bo był tańszy niż pełnowymiarowy Mercury i wyglądał lepiej niż Falcon. Udało się, ale nie było zabawnie.
Dyrektor generalny Lincoln-Mercury, Ben D. Mills, wiedział, że historia wymaga zmian. Nie był ekspertem od marketingu. Mills był jednym z oryginalnych „cudownych geniuszy” Henry’ego Forda II. Z wykształcenia inżynier, posiada wykształcenie prawnicze i został odznaczony Brązową Gwiazdą za służbę w Siłach Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych. Wraz z Robertem McNamarą i innymi pomógł odbudować Forda z ruin wojny. Wie jak trzymać rękę na pulsie.
Tak więc na początku lat 60. Mills był wielkim zwolennikiem wyścigów wytrzymałościowych. Celem jest trwałość. To brzmi jak reklama detergentu do prania, ale sprzedaje samochody.
Cztery samochody wyścigowe Comet z 1964 r. przejechały 160 000 mil na torze Daytona International Speedway. Ich średnia prędkość wynosiła ponad 105 mil na godzinę. Ustanowili 732 rekordy wytrzymałości FIA. Kilka lat później flota fabryczna Cometów z 1965 r. wyruszyła z południowego krańca Ameryki Południowej do Fairbanks na Alasce. 26 247 mil w 40 dni. Konstruktor samochodów wyścigowych Don Bailey, który spotkał ich na Alasce, powiedział reporterom, że nawet nie dostosowali gaźników do wysokości. Bez problemu. Nie ma potrzeby wymiany świec zapłonowych.
To zadziałało. W latach 1961–1964 sprzedaż komety przewyższała sprzedaż pełnowymiarowego Merkurego. Stał się najlepiej sprzedającym się modelem w linii Lincoln Mercury.
Ale od 1965 roku sprzedaż zaczęła spadać. Kwestia „trwałości” dobiegła końca. Merkury miał atut w rękawie.
Przejście do klasy pośredniej
Linia Mercury Comet z 1966 roku zmieniła wszystko. To już nie jest tylko całkiem kompaktowy samochód. To prawdziwy samochód pośredni.
Poprzedni model z lat 1964-65 był „kompaktem premium”. Był dłuższy i szerszy od Sokoła, ale wciąż mniejszy. Kometa z 1966 r. w końcu dorosła.
Mercury produkował coupe i sedany z większym rozstawem osi. Styl staje się „ważny”. Oznacza to cztery reflektory. Wygląda poważnie. Wygląda szybko.
Dlaczego trwałość nie była warta sprzedaży w 1966 r
Nacisk w marketingu stał się wyraźniejszy. Trwałość dla kierowców. Wyścigi drag dla entuzjastów.
Merkury nie wspominał już o tym, że Kometa przeżyła podróż na Alaskę. Zaczęli mówić o prędkości na prostej. Kometa z 1966 r. nie była już tylko Sokołem z inną plakietką. To jest platforma zwiększająca produktywność.
Prawdziwy pośredni model Merkurego, Meteor, zawiódł w latach 1962-1963. Kometa wypełniła tę niszę. Stało się szersze. Stał się bardziej przestronny. Obecnie należy do tej samej klasy co Ford Torino, Pontiac Tempest i Chevrolet Nova.
Szczegóły linii 1966
Merkury nie tylko rozciągnął ciało. Poprawiła projekt. Comet 1966 został zaprojektowany dla segmentu pośredniego. Konkuruje bezpośrednio z głównymi modelami średniej klasy Wielkiej Trójki.
Celem czterech opcji projektowania reflektorów jest nie tylko estetyka. Oznacza to zmianę pozycji. To już nie jest samochód ekonomiczny. To jest platforma zwiększająca produktywność.
Sprzedaż spadła w 1965 r., ponieważ sztuczka zwiększająca trwałość dobiegła końca. Kupujący chcą czegoś nowego. Oni nie chcą tylko przetrwać, oni chcą wygrać.
W 1966 roku Comet odpowiedział na to wezwanie. Nigdy więcej 100 000 mil przy prędkości 105 mil na godzinę. Chodzi o wyróżnienie się na zatłoczonym rynku.
Czym wyróżniała się Kometa
Falcon to najlepiej sprzedający się samochód w Ameryce. Kometa jest jego starszym krewnym. Ale do roku 1966 ten krewny był już dojrzały.
Merkury musiał oddzielić Kometę od swojego rodzeństwa Forda. Pomaga, jeśli rozstaw osi jest duży. Jeszcze więcej mocy dodają cztery reflektory. Ten projekt nadał mu wygląd, jakiego Falcon nigdy nie miał.
To już nie jest samochód kompaktowy drugiego wyboru. Jest to samochód pośredni pierwszego wyboru.
„Geeks” przywrócili Forda do życia. Teraz Mills używa tej samej precyzji, aby na nowo zdefiniować miejsce Merkurego na rynku. Kometa nie odgrywa już drugorzędnej roli.
Był gotowy do wyścigu.
1966 Kometa Merkurego: wejście do klasy średniej
Mercury Comet z 1966 r. to nie tylko lifting. Zmienił klasę. Wcześniej Comet był samochodem kompaktowym zbudowanym na platformie Forda Falcona. Zmieniło się to, gdy Merkury przeniósł Kometę do nowego, ważnego segmentu pośredniego. Był teraz oparty na tej samej platformie, co Ford Fairlane z 1966 roku.
Falcon stał się odrębnym modelem. Wykorzystuje skróconą wersję projektu Fairlane / Comet. Obydwa samochody zostały zaprojektowane od podstaw. Zwiększenie rozmiaru było uzasadnione. Comet wreszcie był w stanie konkurować z głównymi konkurentami. Konkurował bezpośrednio ze średniej wielkości samochodami z platformą A firmy General Motors. Mówimy o Chevrolecie Chevelle, Pontiacu Tempest czy Le Mans, Oldsmobile F-85 i Cutlass, a także Buicku Special i Skylarku. Rywalizował także z Plymouth Belvedere, Dodge Coronet i Rambler Classic.
To posunięcie dało Cometowi prawdziwą przewagę w wyścigu mocy w połowie lat 60-tych. Model z 1966 roku otrzymał wreszcie silnik V8 o pojemności 390 cali sześciennych. Wcześniej największym silnikiem był mały blok o pojemności 289 cm3. Moc maksymalna wzrosła dramatycznie. Najmocniejsza wersja 289 wytwarzała 225 koni mechanicznych. A 390 w wersji Cyclone GT wytwarzało 335 koni mechanicznych. Waga nie wzrosła zbytnio. Różnica w masie pomiędzy coupe Cyclone z 1965 r. a twardym dachem GT z 1966 r. wynosiła zaledwie 321 funtów.
Szczegóły składu na rok 1966
W skład linii wchodzą 4 serie: 202, Capri, Caliente i Cyclone. Oferowano także kombi. Niszę kombi zajęły modele Voyager i Villager. Podstawowa seria 202 była skromna. Był oferowany wyłącznie w wersji nadwozia typu sedan 2-drzwiowy i 4-drzwiowy. Samochody były krótkie. Tył sprawia, że jest o 7,1 cala krótszy niż inne modele Comet.
Długość ma tutaj znaczenie. Całkowite wymiary 202 to 195,9 cala. Pojemność bagażnika wynosi 15 stóp sześciennych. Dla porównania modele Capri, Caliente i Cyclone oferują 17 stóp sześciennych przestrzeni bagażowej. Jednak 202 pozostał najlepiej sprzedającym się modelem. Był bezpretensjonalny, wysoce niezawodny i zachował swoją atrakcyjność. Ludzie kupowali to dziesiątkami tysięcy.
Dlaczego ta zmiana jest ważna
Przejście na platformę średniej klasy to nie tylko kwestia skali. To kwestia przetrwania. W tym segmencie dominował General Motors. Plymouth i Dodge nie poddawali się. Rambler również odegrał pewną rolę. Oczekiwano, że do walki włączy się także Merkury. Silnik 390 zapewniał potrzebną moc. Liczba 335 koni mechanicznych wyglądała dobrze na papierze. W realnych warunkach oznaczało to lepszą dynamikę. Nieznaczny wzrost masy oznaczał, że prowadzenie pozostało przyzwoite.
Rola Falcona uległa zmianie. Jest to obecnie model podstawowy. Comet wcieliła się w rolę sportowego modelu. Odznaka Cyclone GT wyrażała zamiar. Kupujący poszukujący szybkości mieli wybór. Ci, którzy cenili praktyczność, wybrali 202. Strategia ta skutecznie segmentowała rynek.
Porównanie modeli
Jaki model definiuje epokę? Dla wielu jest to Cyclone GT. Sportowy wizerunek obejmował mocny silnik. Capri i Caliente oferowały średni poziom atrakcyjności. Model 202 zapewnił stabilną sprzedaż. Statystyki potwierdzają jego wyższość: sprzedaje się lepiej niż ktokolwiek inny. Nie
Gama Capri i Caliente
Jeśli Caliente jest modelem luksusowym, to Capri jest nieco niżej na poziomie. Produkowano go w dwóch wersjach: czterodrzwiowego sedana i dwudrzwiowego coupe z twardym dachem. Modyfikacja ta zastąpiła serię 404 oferowaną przez firmę Mercury w latach 1964 i 1965. Nie chodzi tu jednak tylko o cenę. Standardowe wyposażenie Capri obejmowało jasne paski ozdobne wokół nadkoli i progów. W kabinie zainstalowano luksusową kierownicę. Siedzenia zostały pokryte winylem lub kombinacją winylu i tkaniny. Zamykany schowek na rękawiczki był również standardem.
Ale prawdziwy komfort zapewniła wersja Caliente. Była to ulepszona wersja komety Merkurego z 1966 roku. Można było wybrać nadwozie kabriolet, sedan lub hardwing coupe. Wnętrze wyglądało na droższe. Na desce rozdzielczej i drzwiach zastosowano drewniane wykończenia. Podłogę pokryto pętelkowym dywanem frotte. W zestawie luksusowy podłokietnik z podświetlanym progiem i otwieraną klamką. Podświetlone zostały elementy sterujące nagrzewnicą i dmuchawą okienną. Pełna tablica przyrządów i lusterko boczne kierowcy były standardowym wyposażeniem.
W 1966 roku Merkury osiągnął kamień milowy: z linii montażowej zjechała milionowa Kometa. Był to czterodrzwiowy sedan Caliente. Jest to idealna liczba do wyświetlenia na tablicy wyników.
Układ napędowy Mercury Comet z 1966 r
Moc nie była sprawą drugorzędną. Wybór silników był szeroki. Wszystkie modele Comet, w tym kombi, zaczynały się od dwóch wariantów podstawowych. Najbardziej przystępnym cenowo był sześciocylindrowy silnik rzędowy o pojemności 200 cm3. Miał konstrukcję popychacza. Jego moc wynosiła 120 koni mechanicznych. Było to bardzo wydajne i oszczędzało paliwo.
Jeśli potrzebna była większa moc, dobrym wyborem był silnik V8 o pojemności 289 cali sześciennych. Wytwarzał moc 200 koni mechanicznych. Znaczący skok mocy. Dało to Cometowi prawdziwy efekt zachwytu i charakterystyczny dźwięk.
Oprócz tych konfiguracji podstawowych w katalogu oferowano również opcjonalny silnik V8 o pojemności 390 cali sześciennych. Wyposażony był w dwukomorowy gaźnik. Moc zależała od rodzaju przekładni. Samochody z manualną skrzynią biegów miały moc 265 koni mechanicznych. Modele z automatyczną skrzynią biegów rozwijały moc do 275 koni mechanicznych.
Na następnej stronie dowiesz się więcej o tych silnikach i o tym, jak zmienią one Twoje wrażenia z jazdy.
Więcej informacji na temat różnych typów samochodów znajdziesz w:
- muscle car (samochody z mocnymi silnikami)
- samochód sportowy (samochody sportowe)
Samochód, który prowadził Indy 500 w 1966 r., był więcej niż tylko piękny. To replika Cyclone GT zaprojektowana, aby dać Ci przewagę. Ale pod wyścigową farbą kryje się samochód oferujący poważne opcje zasilania fabrycznego dla kupujących, którzy chcą wydać pieniądze.
Większość sześciocylindrowych Cometów była wyposażona w podstawową trzybiegową manualną skrzynię biegów. Pierwszy bieg nie miał synchronizatora. Jeśli nie użyjesz sprzęgła dwa razy, istnieje ryzyko zatarcia biegów. W pełni zsynchronizowana trzybiegowa skrzynia biegów jest standardem w modelach V-8. Jeśli wolisz automatyczną skrzynię biegów, możesz wybrać automatyczną skrzynię biegów Merc-O-Matic z trybem Multi-Drive. Właściciele V8 mogą również zdecydować się na czterobiegową manualną skrzynię biegów z ręczną zmianą biegów montowaną w podłodze, z wyjątkiem kombi.
Pakiet Cyclone i styl nadwozia
Odznaka sportowa Comet nosiła nazwę Cyclone. Nie można było go zamówić w sedanie. Kwalifikowały się tylko samochody z twardym dachem z indywidualnymi siedzeniami lub kabriolety. Kabriolet był nowością w linii w tym roku. Wszystkie kabriolety Comet zostały wyposażone w tylną szybę i dach z pięciowarstwowego materiału.
Cyclone był standardowo wyposażony w dwukorbowy silnik V8 o pojemności 289 cali sześciennych. Był niezawodny. Jego moc była wystarczająca. Ale prawdziwa historia kryje się w pakiecie opcji GT.
Pod maską: specyfikacje GT z silnikiem 390 V-8
Pakiet GT oferował zmodyfikowany silnik V-8 o pojemności 390 cali sześciennych. Rozwijał moc 335 koni mechanicznych przy 4800 obr./min. Moment obrotowy osiągnął 427 funtów na stopę przy 3200 obr./min. To potężna cecha samochodu typu muscle car z połowy lat 60.
Zmiany techniczne są zauważalne. Podwójne układy wydechowe zastępują standardowy układ wydechowy Comet 390. To znacznie poprawia oczyszczanie. Hydrauliczny wałek rozrządu podnosi zawory o 0,48 cala. Standardowy duży blok może osiągnąć jedynie 0,40 cala skoku zaworu.
Stopień sprężania wynosi 10,5:1. To o jeden punkt więcej niż w przypadku bardziej miękkich opcji z dużymi blokami. Mieszankę paliwową dostarcza czterolufowy gaźnik Holley z korpusami przepustnicy o średnicy 1,562 cala.
Wizualnie pakiet zawiera chromowane wykończenie silnika. Okap z włókna szklanego posiada dwa wloty powietrza. Wyglądali agresywnie. Nie były funkcjonalne.
Opcje transmisji i wersje GTA
Cyclone GT jest standardowo wyposażony w w pełni zsynchronizowaną, trzybiegową manualną skrzynię biegów. Była czysta. Bardzo bezpośredni.
Za dodatkowe 188 dolarów kupujący mogą wybrać opcję „cztery na podłodze” (czterobiegowa manualna skrzynia biegów). To przemawia do purystów, którzy chcą maksymalnej kontroli nad wyborem biegów.
Jest jeszcze inna opcja dla tych, którzy chcą automatycznej prędkości z ręcznym sterowaniem. Za 2 dolary można kupić ekskluzywną dla GT automatyczną skrzynię biegów Sport Shift Merc-O-Matic. To nie jest zwykła automatyczna skrzynia biegów. Istnieją szczeliny selektora dla pierwszego i drugiego zakresu biegów. Skrzynia biegów może zostać zablokowana na niskim biegu. Możesz utrzymać go na drugim biegu przez długi czas.
Kiedy gorący Cyclone zostanie wyposażony w to wyjątkowe pudełko, otrzymuje nową nazwę: GTA. To subtelna różnica. Oznacza to, że posiada technologię, która utrzymuje Twój sprzęt w paśmie mocy dłużej.
W 1966 roku niewielu właścicieli zdało sobie sprawę, że ich coupe średniej klasy kryje w sobie coś poważnego. Mercury Cyclone GT z 1966 roku był wyposażony w silnik o mocy 410 KM. To nie jest tylko podstawowa zabawka. Pakiet GT zawiera sztywniejsze sprężyny. Następne w kolejce są amortyzatory o wysokiej wytrzymałości. Stabilizatory poprawiają prowadzenie. Wentylator silnika z funkcją chłodzenia Power Booster zapobiega przegrzaniu silnika V8.
Zmniejszono wysokość pojazdu. Koła posiadają wytrzymałe obręcze o szerokości 5,5 cala. Maszyna porusza się na nylonowych, sznurowanych oponach 7,75×14. Boczne panele ozdobione są ozdobnymi paskami. Na drzwiach znajduje się specjalny emblemat.
Dominacja cen i sprzedaży
Podstawowa cena Cyclone GT zaczyna się od 2891 dolarów. Kwota ta wydaje się wysoka jak na auto klasy średniej. Szybkie dodanie opcji zwiększa koszty. Za dodatkową opłatą dostępne są fotele z elektryczną regulacją w 4 kierunkach. Zegarek dodaje odrobinę luksusu. Obrotomierz krzyczy wydajnością. Ceny elektrycznie sterowanych szyb, hamulców i układu kierowniczego stale rosną. Listę uzupełnia radio AM/FM. W pełni załadowany GT z łatwością kosztuje ponad 3500 dolarów.
Czy kupujących to obchodzi? Tak. Kabriolet Mercedes Cyclone GT przewodził paradzie bezpieczeństwa w Indianapolis 500 w 1966 roku. Ta reklama zwiększyła sprzedaż. Mercury GT sprzedawał się dwa razy częściej niż zwykły Cyclone.
Liczby nie kłamią.
- Hardtopy GT: 13 812 sztuk
- Kabriolety GT: 2158 sztuk
- Standardowe hardtopy: 6889 sztuk
- Standardowe miękkie dachy: 1305 sztuk
Salony zdominowane przez GT.
Kombi Comet
Kombi Comet nie był popularny. Wybiera je mniej kupujących w porównaniu do Cyclone GT. Oferują praktyczne funkcje. Standardowa klapa tylna o podwójnym działaniu. Ta nowa funkcja jest także dostępna w Fairlane, pełnowymiarowym Fordzie i Mercury.
Villager ma standardowo dzieloną tylną klapę. Voyager wymagał dodatkowej płatności za te same funkcje. Obydwa różnią się od siebie. Boki Voyagera są proste. Villager ma panele boczne i tylną klapę z wykończeniem Di-noc w kolorze „Walnut”.
Obydwa wagony jeżdżą na 113-calowym rozstawie osi. Inne wersje nadwozia mają większy rozstaw osi wynoszący 116 cali. Po złożeniu oparć drugiego rzędu siedzeń długość ładunku wynosi 300,5 cm. Przestrzeń ładunkowa ma pojemność 85,2 stóp sześciennych. Dodaj kolejne 8,5 stopy sześciennej pod tylnym bagażnikiem, aby uzyskać dodatkową przestrzeń.
Wnętrze wykonane jest w całości z materiału winylowego. Kupujący mogą wybrać trzecie siedzenie tyłem do kierunku jazdy i zapinane na pasy bezpieczeństwa. Bagażnik dachowy jest opcjonalny. Dodano także elektrycznie sterowane tylne szyby.
Dlaczego zastosowano oświetlenie stosowe?
Dlaczego Kometa Merkurego ma ułożone reflektory? W rodzinie nie ma innych samochodów o tej konstrukcji. Ford Fairlane z 1965 roku nie miał takich urządzeń. Duży Mercedes z 1965 r. też ich nie miał. Motor Trend zadał to pytanie.
Projektant Bill Schenk z Comet Design Studio udzielił najjaśniejszego wyjaśnienia. Wyjaśnił to w broszurze z 1997 roku. Temat skumulowanych reflektorów rozpoczął się w studiach Mercury w latach 1962-1963.
Odwiedził także prezes Ford Motor Company Lee Iacocca. Obecny był także Don Petersen, kierownik sprzedaży firmy. Zobaczyli szkice. Zakochali się w ułożonym wyglądzie. Poprosili wiceprezesa ds. projektowania Gene’a Bordinata o zainstalowanie go w Fordzie z 1965 roku.
Przed tą zmianą Ford dostosował europejskie prostokątne reflektory na rok modelowy 1965. Legalizacja okazała się trudna. Konstrukcja piętrowa pozwala uniknąć problemów regulacyjnych. Wygląda też agresywnie. Sprzedawał samochody.
Comet zachował ten wygląd. Fairlane przeszedł do innego stylu. Dla pasjonatów śledzących zmiany stylistyczne od 1965 do 1966 roku to wyróżnienie jest szczególnie ważne. Widać to na każdym zdjęciu Comety. Nie zobaczysz tego na Fairlane. To jest różnica.
Pochodzenie stosu reflektorów nie jest liniowe. Jest to złożone połączenie wytycznych korporacyjnych, oszczędności kosztów i trendów branżowych.
Schenk powiedział, że Lee Iacocca nalegał, aby oddział Forda zastosował zestaw reflektorów. Natychmiastowy problem? Upewnij się, że Merkury nie jest taki jak jego brat. Bob Bordinat promował poczwórne reflektory montowane z boku ze standardową osłoną chłodnicy dla modelu Mercury. Przednie błotniki Cometa były już wyposażone w matryce blokujące. Dlatego Comet je zatrzymał.
Buzz Greensinger również to popiera. Teraz, po dziewięćdziesiątce, dyrektor ds. projektów Lincoln-Mercury wciąż był przy zdrowych zmysłach, potwierdzając, że Mercury rzeczywiście pracował nad reflektorami piętrowymi na rok 1965. Zauważył, że „wszyscy” to robili. Pionowe reflektory to koncepcja, która została zbadana w całej branży. Przypomniał sobie, że Bordinat specjalnie poprosił o inny motyw, aby odróżnić Mercury od Forda.
Joe Orosz, ówczesny dyrektor ds. designu Forda, opowiada inną historię.
Wygląd stosu nie zaczął się od Merkurego. Zaczęło się w Ford Studios. Zapisane notatki wskazują, że datą rozpoczęcia jest styczeń 1962 r. Ta oś czasu obala teorię, jakoby Ford skopiował Grand Prix Pontiaca z 1963 r. O ile projektant nie ukrył w szafie przedprodukcyjnego Pontiaca, inspiracją nie był Pontiac.
Była kierownik ds. projektów Forda, Gail Halderman, zgadza się z tym. Pamięta, że program z 1965 roku był chaotycznym bałaganem równoległych projektów. Mustang. Galaktyka. Koszty narzędzi są wrogiem.
Bordinat to geniusz oszczędzania pieniędzy. Przedni błotnik Forda z 1965 r. to płytki stempel zakrzywiony wzdłuż poziomych żeber. To bardzo tanie. To skuteczne. Posiada linię głośności. Ta linia objętości naturalnie komponuje się z ułożonymi reflektorami.
Iacocca i Petersen nie spieszą się, by pójść za przykładem Merkurego. Halderman pamięta, że nie było takiej presji. Ford i Mercury prawdopodobnie niezależnie realizowali ten sam temat. Następnie Bordinat omówił wersję Mercury, aby zapewnić wizualną separację.
Pionowe reflektory stały się modne w latach 60-tych. Gdy tylko pojawili się na Komecie, przyjęli się. Fairlane dołączył w 1966 i 1967. Cadillac. Buick. Plymouth. AMC. Ten wygląd trwał do 1969 roku.
Jak przyjęto występ komety Merkury z 1966 r
Jeżeli wygląd będzie budził zastrzeżenia, prezentacja zostanie odrzucona.
Magazyn Car Life przetestował Mercury Cyclone GT z 1966 roku. Wyrok był średni.
Testy wykazały kilka niedociągnięć. Rozkład masy wynosi 56,4/43,6. Opony Goodyear Power Cushion są ledwo wystarczające. Hamulce bębnowe były marginalne. Układ kierowniczy jest powolny i ma zbyt dużą moc.
Te kompromisy utrudniają zarządzanie. Silnik o pojemności 390 cali sześciennych nie pomógł.
„…gaźnik 390/4 nigdy nie był dobrym silnikiem do dużych prędkości. Zapewniał wystarczający moment obrotowy przy niskich obrotach i moc wystarczającą do zamierzonego celu. Jednak jako samochód sportowy po prostu nie był w stanie zapewnić wymaganych osiągów.”
Silniki wytwarzają moment obrotowy. Tworzy klasę mocy. Brakuje mu jednak przeboju. Nie chodzi o to, żeby wygrać. Dopasowane.
Dlaczego 390 V-8 się dławi?
Liczby wyglądają dobrze na papierze. Modele GT są wyposażone w silnik V-8 o pojemności 390 cali sześciennych i mocy 335 koni mechanicznych. Ale magazyn Car Life nie wierzy w hałas reklamowy. Przenika fasady marketingu. Jaki jest prawdziwy problem? Winne są głowice cylindrów.
Ograniczone kanały zaworowe nie pozwalają silnikowi „oddychać”. Kompensatory hydrauliczne nie pozwoliły nam wyjść poza czerwoną strefę. Nie dało się przyspieszyć powyżej około 5000 obr/min. Nawet przy otwartym układzie wydechowym kompensatory hydrauliczne spuchły i zatrzymały silnik. Jest to wybór konstrukcyjny, w którym priorytetem jest moment obrotowy przy niskich obrotach nad momentem obrotowym przy wysokich obrotach.
Dane Dyno potwierdziły skargi. Cyclone GT był wyposażony w automatyczną skrzynię biegów i przekładnię główną z przełożeniem osi 3,25:1 i rozwijał prędkość maksymalną 200 km/h. Ćwierć mili przebiegł w zaledwie 15,2 sekundy przy prędkości 90 mil na godzinę. Czas przyspieszania od 0 do 60 mil na godzinę wynosił 6,6 sekundy. Liczby te potwierdzają jedno: model 390 żył z niskiego momentu obrotowego. Wysokie obroty go nie interesowały.
Skok na stanowisku menedżerskim w Lincoln-Mercury
Sama Comet pozostała praktycznie niezmieniona w roku 1967. Zmienili się jednak ludzie kierujący marką. W Lincoln-Mercury doszło do rotacji kadry kierowniczej. W 1964 roku Ben D. Mills został awansowany na wiceprezesa ds. zakupów. Jego zastępca, Paul F. Lorenz, objął najwyższe stanowisko. Gar Loucks przybył z Ford Division, zastępując Lorenza w 1966 roku.
Lorenz zdominował sezon sprzedaży 1966. W 1967 roku kontrolę przejął Loucks. Zmiana zarządu zbiegła się w czasie z gwałtownym spadkiem sprzedaży marki.
Efekt pumy
Gdyby nie pojawienie się Cougara, Merkury mógłby stać się nieistotny do połowy lat 60-tych. Nowe sportowe coupe cieszyło się popularnością. Uratowało to sprzedaż marki, ale zrujnowało także sprzedaż Cometa.
Sprzedaż większych modeli Mercury spadła. Całkowita liczba samochodów wyprodukowanych w 1967 roku wyniosła około 123 000 sztuk. To spadek o 29% w porównaniu z rokiem 1966, kiedy sprzedano 173 000 egzemplarzy. To także spadek o 32,5% w porównaniu ze szczytową liczbą 182 000 sztuk z 1965 r. Od 1965 roku na szczycie ponownie pojawiają się samochody pełnowymiarowe. Kometa zajęła drugie miejsce, ale trendy wyglądały rozczarowująco.
W 1966 roku popyt na Cometę wyniósł 170 000 sztuk. Do 1967 roku liczba ta spadła do 81 000. Wszyscy producenci samochodów borykali się w tym roku z problemami pracowniczymi, ale Cougar przykuł uwagę. W 1967 roku Mercury wyprodukował około 151 000 egzemplarzy Cougar, ustanawiając rekord sprzedaży marki. Odciągnęło to także klientów, którzy w przeciwnym razie kupiliby droższą Cometę.
Rebranding Comet
Więcej informacji na temat następcy Komety z 1966 roku można znaleźć w następnej sekcji.
Więcej informacji na temat różnych typów pojazdów znajdziesz w:
- muscle car (samochody z mocnym silnikiem)
- samochód sportowy (samochody sportowe)
Rebranding komety Mercury z 1967 r
Kierownictwo Lincoln-Mercury odrzuciło „niezawodność” jako kluczowy punkt sprzedaży. Potrzebują seksualności. Chcą ekscytującej atmosfery pełnej adrenaliny. Nowe hasło to „samochód dla mężczyzn”.
Broszury dealerów to krzyczały. „Mężczyźni, którzy kochają dreszczyk emocji związany z wysokimi osiągami, naturalnie wolą dwudrzwiowy dach Cyclone z twardym dachem lub kabriolet”. Reklamowano go jako „Cyklon 289 V-8 napędzany przez człowieka”.
Cyklon rtęciowy. Dla mężczyzn, którzy kochają dużą akcję. Comet nie jest już tylko praktycznym samochodem kompaktowym. To jest zabawka. Zespół marketingowy dokładnie wie, jak to sprzedać.
Ceny coupe Cyclone GT Hardtop z 1967 r. zaczynały się od 3034 dolarów, co oznacza wzrost o 143 dolarów w porównaniu z rokiem poprzednim. Wzrost ten nie był tani.
W tym samym roku firma Mercury rozpoczęła kampanię „Samochody dla mężczyzn”. Była to celowa kpina z ruchu emancypacyjnego kobiet. Ruch dopiero zaczynał przyciągać uwagę całego kraju. Władze uznały „ruch emancypacyjny kobiet” za działalność marginalną. To samo dotyczyło demonstracji antywietnamskich. Palenie staników i karciane żarty wywołały w całym kraju prawdziwe emocje.
Wall Street mrugnęła do opinii publicznej tym hasłem. Przesłanie było proste: w niespokojnych czasach Merkury jest instytucją godną zaufania. Jak wpłynęło to na sprzedaż Comet wśród kobiet? Czysta spekulacja.
Zmiana tożsamości i stylu korporacyjnego
Jednostka potajemnie odeszła od nazwy Comet. Pod nazwą Comet aktywnie promowano jedynie sedan 202 i kombi Voyager. Pozostałe modele reklamowane były jedynie nazwą serii. Jednak dzięki ogólnemu stylowi i wnętrzu zachowane zostały więzi rodzinne.
Począwszy od 1966 roku wąska dwuczęściowa kratka została zastąpiona kratką o pełnej szerokości. Pionowe tylne światła zastąpiły poziome w coupe i sedanach. Nieznaczne przeprojektowanie tylnego zderzaka dodało 0,5 cala do całkowitej długości. Zmiany te były niewidoczne. To nie była zmiana tożsamości.
Gama silników i grupy wydajności
Podstawowy sześciocylindrowy silnik o pojemności 200 cm3. cali (3,3 l) i 289 cali sześciennych. V8. cale (4,7 l) pozostały niezmienione. Stanowiły one podstawę gamy modeli. Niezawodny. Żadnych zmian.
Silnik 390 z 1966 r. z dwucylindrowym gaźnikiem został skonsolidowany w wersję o mocy 270 KM. Dostępny z manualną lub automatyczną skrzynią biegów. Nazwę automatycznej skrzyni biegów Sport Shift zmieniono na Select-Shift Merc-O-Matic. To była jedyna opcja automatycznej skrzyni biegów.
Na szczycie gamy Comet z 1967 r. grupa wyczynowa Cyclone GT wprowadziła zmniejszoną wersję czterocylindrowego silnika 390. Oferował moc 320 KM. zamiast poprzednich 335 KM. Określony moment obrotowy i stopień sprężania pozostały niezmienione. Płacisz za odznakę, ale tracisz część mocy szczytowej.
Pojawiają się Ukryte Potwory: V8 427
Najbardziej zasadniczą różnicą między Cometem z 1966 r. i 1967 r. była dostępność dwóch silników V8 o pojemności 427 cm3. cali (7,0 l). Nie pojawili się znikąd. Wyszli z cienia.
Na dole broszury sprzedażowej z 1966 r. widniał napis: „Opcjonalny, wysokowydajny silnik 427 CID dostępny na specjalne zamówienie po 1 stycznia 1966 r.” Silniki te były również instalowane w Fairlane, ale bardzo rzadko były instalowane w półproduktach Ford Motor Company.
W następnym roku 427 oficjalnie pojawił się w katalogu Mercury. Żadnych więcej tajemnic.
Cyclone 427 rozwija moc 410 KM. przy 5600 obr./min i 476 Nm momentu obrotowego przy 3400 obr./min. Cyclone 427 Super ma moc 425 KM. przy 6000 obr./min i 480 Nm przy 3700 obr./min. Pierwszy wykorzystuje czterolufowy gaźnik. Drugi jest wyposażony w dwa gaźniki czterogaźnikowe.
Oba silniki miały sztywne popychacze, miski olejowe o pojemności 6 litrów i stopień sprężania 11,1: 1. Dodali 1129 dolarów do kosztu pośredniego samochodu V8 Mercury. Były dostępne tylko z 4-biegową manualną skrzynią biegów.
Oto główna niespodzianka. Były dostępne w dowolnym zamkniętym dwudrzwiowym nadwoziu Comet z 1967 roku. Nie obejmuje twardego dachu GT. Tak, nawet w sedanie Bobtail 202, który waży niecałe 3000 funtów.
Rozwiązania inżynieryjne dla toru driftowego
W 427 V8 zastosowano ten sam blok Y o pojemności 352 cm3. (5,8 l) tak samo jak 390. Jednak w przeciwieństwie do 390, 427 został zaprojektowany wyłącznie do wyścigów długodystansowych z napędem na cztery koła. Wszystkie odlewy i części wewnętrzne modelu 427 były cięższe niż modele 390.
Tłoki. Korbowody. Wał korbowy z kutej stali. Pokrywy łożysk głównych montowane krzyżowo. Wszystko zostało ulepszone. Pomimo nieco wyższego profilu, Comet zamówił w 1967 roku stosunkowo niewiele egzemplarzy 427.
Wykończenie i technologia
Mniej interesujący jest czterodrzwiowy sedan Caliente z 1967 r. w wyposażeniu Grande. Tkana nylonowa tapicerka ze wzorem w romby. Jest to opcja za 105 dolarów.
Nowością na liście jest 8-ścieżkowy odtwarzacz kasetowy stereo. Z przodu dodano także przednie hamulce tarczowe ze wspomaganiem. Dodatki stylowe i zapewniające wygodę przeniesione z 1966 roku obejmują winylowy dach, klimatyzację w desce rozdzielczej WhisperAir i zdalne otwieranie bagażnika.
W 1968 roku nazwy Montego i Cyclone zastąpiły większość serii Comet. To zupełnie inna historia. Modele z 1966 r., a zwłaszcza z 1967 r., były szczytem serii Comet.
Na następnej stronie znajdziesz zestawienie modeli Mercury Comet, cen i produkcji na lata 1966-1967.
Więcej informacji na temat różnych typów samochodów można znaleźć na stronie:
– samochód mięśniowy
– samochód sportowy
Modele, ceny i produkcja Merkury Comet 1966-1967
Kometa Merkurego nabrała rozpędu w latach 1966-1967, zwiększając swój rozmiar i wydajność. Poniżej znajdują się specyfikacje komety Merkury z lat 1966–1967, obejmujące okres świetności modelu.
Mercury Comet GT: 1967 – absolutny lider
Napędzany silnikiem GT Mercury Comet Cyclone, wprowadzony na rynek w 1967 roku, podobnie jak w 1966 roku, zachował swój status króla serii Comet.
To nie jest tylko kosmetyczna aktualizacja. Właśnie tego oczekują nabywcy zorientowani na wydajność.
Oto jak zmieniły się liczby na przestrzeni ostatnich dwóch lat:
1966: Rok dobrobytu
Całkowita produkcja Mercury Comet w 1966 roku wyniosła 170 426 sztuk.
Podział modelu:
Odcinek 202
Rozstaw osi: 116 cali.
– 2-drzwiowa limuzyna: 35 964 (2206 USD, 2864 GBP)
– Sedan: 20 440 jednostek (2263 USD, 2908 GBP)
– Łącznie 202: 56 404 jednostki
Kapri
Rozstaw osi: 116 cali.
– Sedan: 15 635 jednostek (2 378 USD, 2 928 GBP)
– Coupe: 15 031 sztuk (2400 USD, 2960 GBP)
– Całkowite Capri: 30 666 jednostek
Kaliente
Rozstaw osi: 116 cali.
- Limuzyna: 17 933 (2453 USD, 2930 GBP)
- Coupe: 25 862 jednostki (2475 USD, 2966 GBP)
- Coupe-kabriolet: 3922 jednostki (2735 USD, 3228 GBP)
- Całkowita liczba: 47 717 jednostek
Cyklon
Rozstaw osi: 116 cali.
- Coupe: 6889 sztuk (2700 USD, 3078 GBP)
– GT Coupe: 13 812 sztuk (2891 USD, 3315 GBP) - Coupe-kabriolet: 1305 sztuk (2961 USD, 3321 GBP)
– GT Cabrio: 2158 jednostek (3152 USD, 3595 GBP) - Całkowita liczba cyklonów: 24 164 jednostki
Kombi
Rozstaw osi: 113 cali.
- Voyager 4-drzwiowy: 7595 sztuk (2553 USD, 3282 GBP)
- Villager 4-drzwiowy: 3880 sztuk (2790 USD, 3319 GBP)
- Razem kombi: 11 475
1967: Spadek wolumenów
Całkowita produkcja Mercury Comet w roku 1967 spadła do 81 133 sztuk.
Produkcja spadła znacząco we wszystkich obszarach.
Dlaczego sprzedaż spada? Rynek się zmienił. Jednakże struktura hierarchiczna pozostała taka sama.
Podział według modelu w 1967 roku przedstawia się następująco:
Odcinek 202
Rozstaw osi: 116 cali.
- 2-drzwiowy sedan: 14251
