Het heeft vijf zitplaatsen. En Vier Deuren.
Dit is niet zomaar een EV. Het is een Ferrari waar mensen echt in passen.
De Luce doorbreekt de mal. Vier deuren. Vijf zetels. Het is de tweede vierdeurs in de hele geschiedenis van het merk. De eerste ooit ook met een achterbank. Oude Ferrari’s plaatsten de motoren middenvoor. Deze indeling maakte achterbanken onmogelijk. Niet meer.
De batterij zit verstopt in de vloer. De bult is weg. De ruimte gaat open. Het voelt van binnen groter dan de buitenkant doet vermoeden. Ferrari beweert dat dit niet zomaar een claim is. Het is fysieke ruimte die is teruggewonnen uit een dode tunnel.
Vierwielaandrijving doet mee aan het feest. Eerste keer voor een straatauto.
Vier motoren. Eén per wiel. Gestolen uit het F80 superprogramma. Ze draaien snel. Echt snel. Fronten bereikten 30.000 tpm. Achterbanden bereikten 25.500 tpm. Alles werkt op 800 volt. Omdat elk wiel zijn eigen motor heeft, wordt koppelvectoring nauwkeurig. Geen mechanische diffs die in de weg zitten. Gewoon directe controle. Ferrari zegt dat mechanische systemen deze precisie niet kunnen evenaren.
Dan zijn er de wielen. Enorme exemplaren. 23-inch fronten. 24-inch achterwielen. De grootste gespreide set die Ferrari ooit op een productieauto heeft gemonteerd.
Jony Ive doet geen rondingen zonder betekenis
Waarom de voormalige Chief Design Officer van Apple erbij halen?
LoveFrom is hier niet voor een likje verf. Ferrari gaf ze sleutels. Echte. Van concept tot uitvoering. Het Maranello-team laat buitenstaanders nooit eerder zo leiden. Ooit.
Het idee? Eenvoud.
Gladde schelpen. Geen uitsparingen. Geen harde lijnen die het oppervlak breken. Het lijkt op een glazen huis. De ramen strekken zich uit. Aerodynamische vleugels zweven voor en achter. Ze groeien niet uit het lichaam. Ze zweven er omheen.
Binnen past de sfeer.
Geen goedkope bekleding. Bewerkte aluminium knoppen. Wijzerplaten. Schakelt. Samsung Display maakt de aangepaste OLED’s. Het stuur is van gerecycled aluminium. Stevig. De sleutel? Corning Gorilla-glas. E Inktweergave. Het wordt in de console gedockt om te starten. Geel overspoelt de schermen.
“Elke materiaalkeuze… behandeld als een individuele productbeslissing”
Ferrari noemt het industrieel design. Geen auto-interieurwerk.
Een elektrische gitaar voor onderweg
De snelheid doet er hier niet toe. Het geluid wel.
Vijf jaar baantesten. 40.000 kilometer. Gewoon om het geluid goed te krijgen. De meeste EV’s maken geluid na met luidsprekers. Luce legt de werkelijkheid vast.
Op het achterashuis zit een sensor. Het voelt de trilling van roterend metaal. Echte mechanica. Real-time. Dat signaal wordt gefilterd. EQ’d. Versterkt.
Het werkt als een elektrische gitaarversterker. Het lichaam trilt. Het geluid volgt. Het verandert met koppel. Met snelheid. Met je voet. Het ademt.
De bereikmodus houdt het stil. De prestatiemodus laat het brullen. Binnen en buiten. Ferrari heeft er patent op aangevraagd. Blijkbaar.
Terug naar Rome
De onthulling vond plaats in de Vela di Calabrava. In Rome.
Willekeurige locatie? Nee.
79 jaar geleden. Vandaag. Een 125 S Ferrari won de Gran Premio di Roma. Eerste overwinning in de geschiedenis. De Thermen van Caracalla waren het toneel.
Ferrari keert terug naar Rome om een nieuw hoofdstuk te beginnen. Ze houden van symboliek. Ze laten het nooit aan het toeval over.
