De technologie werkt. Gebruikelijk.
Als Waymo soepel loopt, is het magie. Wanneer het hapert? Het wordt raar. Soms gevaarlijk. Soms ronduit absurd.
Dit is de realiteit voor Buckhead. Dat luxe stukje Atlanta, Georgia. Bewoners daar melden de laatste tijd iets vreemds. Er verschijnen net tientallen autonome auto’s. Geen passagiers. Geen ruiters. Gewoon urenlang door een doodlopende straat rijden.
“Maar liefst 50 Waymo-voertuigen reden rond… tussen 06.00 uur en ’s ochtends.”
Stel je voor dat je vroeg wakker wordt. Je kijkt naar buiten. Vijftig zelfrijdende auto’s cirkelen als gieren rond je huis, wachtend op een karkas dat er niet is.
De lokale bevolking is geïrriteerd. Zeker. Maar het geluid is niet het grootste probleem. Het is veiligheid. Kinderen rennen daar. Huisdieren lopen vrij rond. Een zee van zilveren mini’s en Jaguars die door de lus schuren, voelt verkeerd. Waarom doen ze het? Waymo heeft het niet gezegd.
De groene bordoplossing
Wat deden de buren dan? Ze namen het heft in eigen handen. Letterlijk.
Iemand heeft een helder, fluorescerend groen bord neergezet. Er was een kind te zien dat de straat overstak. Een eenvoudige visuele aanwijzing om de algoritmen te vertellen: Ga niet naar binnen.
Heeft het gewerkt? Soort van.
De auto’s kwamen niet meer in de cirkel. Succes, toch? Niet precies. In plaats daarvan raakten de robots in de war. Of vastgelopen. Of allebei.
Maximaal acht voertuigen kwamen tot stilstand. Ze bevroren. Toen begonnen ze achteruit te rijden. Wanhopig driepuntsbochten uitvoeren daar midden op de weg. Het zag er dwaas uit. Als auto’s die proberen te dansen in drijfzand. Bewoners konden in eerste instantie niet anders dan lachen. Maar dan besef je waarom iemand woedend zou zijn. Je kunt niet parkeren. Je kunt niet weggaan. En je weet niet wat deze machines denken.
Een zakelijk niet-antwoord
Waymo antwoordde uiteindelijk. Hun verklaring verliep soepel. Zeer gepolijst.
Ze vertelden Road & Track dat ze “dit routeringsgedrag hebben aangepakt.”
Vaag, toch? Geen grondoorzaak. Geen technische uitleg. Gewoon een belofte dat ze het belangrijk vinden ‘goede buren’ te zijn. Ze noemden ook veiligheidsstatistieken. Landelijk ruim 500.00 ritten per week. Grote cijfers. Ze beweren dat de dienst verkeersgewonden vermindert. Misschien wel. Misschien niet.
De ironie is voelbaar. Ze waarderen de relatie met Atlanta. Toch circuleren honderden auto’s doelloos totdat mensen een zelfgemaakt bord ophangen.
Het systeem is bewezen, zeggen ze. Respectvol, beweren ze. Maar kijk je naar een video van acht autonome voertuigen die omgekeerde donuts maken in de middle of nowhere? Je vraagt je af of de code het beter weet dan de chauffeurs.
Het werkt totdat het niet meer werkt.
