De Honda Prelude is terug. De CR-V is voorzien van een frisse laag hybride lak. Op het eerste gezicht lijkt het lente in de Australische auto-industrie.
Alleen schieten de verkopen van Honda niet omhoog. Niet eens in de buurt.
Terwijl rivalen recordhoogtes najagen, bedraagt de groei van Honda slechts een bescheiden 1 procent. Dat is amper een stipje op de radar. Of toch?
“Ja, als je naar de groei van jaar tot jaar kijkt, zijn we een procent gestegen, maar dat zegt niet alles.”
Dat is de openingszet van Robert Thorp. De directeur van Honda Australia, die eerder dit jaar de krachten bundelde met CEO Jay Joseph om het schip door woelig water te loodsen.
Hij gokt op wat je niet in de achteruitkijkspiegel kunt zien: de orderintake.
De onzichtbare boom
Juni was wild.
Het was Honda’s beste maand voor orderintake in vier jaar. En cruciaal? Echte mensen hebben die bestellingen geplaatst. Geen vlootkortingen, geen overheidsvloten die de statistieken opvullen. Gewoon gewone Australiërs die cheques schrijven.
“We hebben 20 tot 30 procent meer bestellingen gekregen dan vorig jaar”, zegt Thorp. “De onderliggende gezondheid van het bedrijf is solide.”
Het is een ontkoppeling, zeker. Je ziet de verkoopcijfers niet springen, maar je voelt de vraag in de showroom. Het gaat om timing, inventaris en geduld.
Thorp rekent op de tweede helft van 2026 om dat gefluister om te zetten in geschreeuw. Nu de bijgewerkte CR-V, de ZR-V, de nieuwe Prelude en de mysterieuze ‘Super-One’ op komst zijn, is de pijplijn vol.
“Maar cijfers zijn slechts cijfers totdat ze worden afgeleverd”, haalt hij zijn schouders op.
Het prelude-probleem
Laten we het over de auto hebben.
De nieuwe Prelude. De sportwagen van $ 65.000 die eerder aanvoelt als een sfeer dan als een spreadsheet.
Tot nu toe? 86 kopers. Sinds april 228.
In het grote geheel van auto’s op de massamarkt is dat maar klein.
Is Honda teleurgesteld? Nee. Ze verwachtten langzame brandwonden.
“Het gaat nog niet om volume. Het gaat om onderzoek. Het gaat om voetverkeer”, legt Thorp uit. Mensen lopen naar binnen. Ze staren. Ze maken een proefrit. Ze trappen banden. De nieuwsgierigheidsfactor is door het dak.
En het prijskaartje? Het is opgelost. Geen onderhandeling.
Honda heeft een hekel aan spelletjes. Als je binnenkomt, is dat de prijs. Rijden. Bovendien is er een haak. Onderhoud kost $ 199 per keer gedurende vijf jaar. Reken het uit en u ontgrendelt een garantie van acht jaar.
“Het is een totaalpakket voor eigendom”, zegt Thorp. “Niet zomaar een auto. Een verbintenis.”
Het EV-doodlopende pad?
Hier is de ongemakkelijke waarheid. Honda trok de stekker uit zijn EV’s uit de 0-serie nog voordat ze überhaupt op de markt kwamen.
Het mondiale moederbedrijf trapte op de rem. Nu zien de Australische wegen het EV-marktaandeel naar een kwart stijgen.
Honda voelt het.
‘Ik zou dol zijn op een elektrische auto in ons middensegment. Maar ik kan er niet één uit het niets tevoorschijn toveren’, geeft Thorp toe.
Voorlopig verdubbelen ze hun hybrides.
De logica? De meeste chauffeurs zijn nog niet klaar om van benzine naar accu over te stappen. Het is een sprong te groot. Hybriden zijn de brug. De gegevens zijn het daarmee eens.
In juni waren 96% van alle CR-V’s en ZR-V’s die in Australië werden verkocht hybrides.
‘Die strategie werkt’, benadrukt hij.
Zeker. Totdat de logistieke kosten hun marges onder druk zetten. De brandstofprijzen zijn recordhoogtes. Verzending is niet gratis. Ergens tussen de fabriek in Japan en jouw oprit worden de winsten schaars.
‘Het is een strijd’, zegt hij. “We beheren wat we kunnen. De rest… nou ja, dat zijn gewoon zaken.”
Waarom BYD? Waarom zij?
Dan is er de Chinese vraag.
DOORD. Explosieve groei. Enorme line-up. Liggen de leidinggevenden van Honda hierdoor wakker?
Thorp zwaait met zijn hand. Ontslag.
‘Het is een buitengewoon verhaal’, geeft hij toe. ‘Misschien een goede casestudy voor de universiteit. Maar voor ons?’
Stilte. Dan duidelijkheid.
Ze zullen niet racen om vijf auto’s voor vijf segmenten te bouwen. Niet nu.
In plaats daarvan concentreren ze zich op wat werkt. CR-V. HR-V. Vertrouwde namen. Namen met geschiedenis.
“Als je ermee rijdt, doet het specificatieblad er niet meer toe”, zegt hij.
Is dat arrogantie? Of vertrouwen?
Waarschijnlijk allebei.
Het punt blijft: Honda jaagt niet op volume omwille van het volume. Ze willen diepgang. Kwaliteit. Een reden om verder dan de showroom te rijden.
Of dat genoeg is om de rugwind die door Australië waait op te vangen, valt nog te bezien.
Eén ding is zeker: ze zijn niet in paniek.
